 |
||||||
|
|
||||||
|
Kinezjologia (gr. kinein - poruszać się i logos - uczyć się) jest gałęzią nauki zajmującą się ruchem. Główne cele kinezjologii to:
Podstawy Kinezjologii Kości zapewniają punkty zaczepienia i podporę dla mięśni. Są połączone ze sobą tkanką włóknistą, którą określa się jako więzadła. Ścięgna to także tkanka włóknista, mocująca mięsień do kości. Obydwie tkanki są dość elastyczne, jednak nie regenerują się same po zerwaniu. Nadciągnięte ścięgno, czyli jego zapalenie, jest określane terminem tendonitis. Chrząstka także jest tkanką włóknistą, nie jest jednak elastyczna. Chrząstka służy do amortyzacji połączeń między dwiema kośćmi. Ciało jest podzielone na trzy płaszczyzny anatomiczne: czołową, strzałkową i poprzeczną. Czołowa dzieli ciało na przód i tył, strzałkowa na bok prawy i lewy, a poprzeczna na górę i dół. Terminy Anatomiczne (Pozycje): Przednia Tylnia Środkowa Boczna Na wznak, twarzą do góry Unilateralna (jednostronna) Bilateralna (obustronna) Twarzą do dołu Górna Dolna Akcja mięśni Trzy typy skurczy mięśni to skurcz izometryczny, izotoniczny i izokinetyczny. Skurcz izometryczny jest definiowany jako taki typ skurczu, przy którym napięcie i długość mięśnia pozostają stałe. Ten rodzaj ćwiczeń zapewnia wzrost siły mięśni, ale tylko w miejscu, w którym podczas ćwiczenia utrzymywany jest dany kąt zgięcia stawu. Skurcz izotoniczny określa się, jako ten, podczas którego napięcie mięśnia pozostaje stałe, a zmienia się jego długość. Natomiast w przypadku skurczu izokinetycznego zmienia się zarówno napięcie mięśnia, jak i jego długość. Podczas każdego ćwiczenia da się wyróżnić cztery główne funkcje mięśni, których przy nim używamy. Tymi mięśniami są mięśnie agonistyczne, antagonistyczne, stabilizatory i mięśnie asystujące. Mięsień agonista to ten, który najczęściej ćwiczymy. Natomiast antagonista to mięsień przeciwstawny i zachowuje się odwrotnie niż agonista. Mięśnie stabilizacyjne to te, które utrzymują staw w miejscu tak, aby wykonywanie ćwiczenia było możliwe. Z kolei mięśnie asystujące pomagają agonistom wykonywać swoją pracę. Stabilizatory niekoniecznie poruszają się w trakcie ćwiczeń, za to zapewniają stabilne oparcie. Przykładowo, podczas ćwiczenia bicepsa za pomocą hantli, mięsień ten jest agonistą, triceps antagonistą, a różne inne mięśnie, włączając także te deltoidalne (boczne), stanowią grupę mięśni stabilizujących. Jednakże podczas ćwiczenia tricepsa za pomocą ściągania drążka, to właśnie triceps staje się agonistą, a biceps antagonistą. W tym przypadku mięśnie deltoidalne zachowują się podobnie- mają za zadanie stabilizować resztę. Związek agonista- antagonista zmienia się w zależności od tego, który mięsień ma pracować w danym momencie. Tak czy owak, każda grupa mięśni ma swoją grupę przeciwstawną. Następujące zestawienie wymienia poszczególne mięśnie i ich przeciwstawne odpowiedniki: Agonista Antagonista Biceps Triceps Mięsień deltoidalny Mięsień najszerszy grzbietu Mięsień piersiowy większy Mięsień czworoboczny Mięsień prosty brzucha Mięsień prostownik grzbietu Mięsień biodrowo- lędźwiowy Mięsień pośladkowy wielki Mięsień czworogłowy uda Ścięgno podkolanowe Przywodziciel biodra Mięsień pośladkowy średni Mięsień piszczelowy przedni Mięsień brzuchaty łydki W odniesieniu do agonisty i antagonisty, powyższe zestawienie mogłyby być łatwo odwrócone podczas ćwiczenia mięśni wyszególnionych w prawej kolumnie. Balans mięśni jest właśnie tym związkiem pomiędzy agonistami i antagonistami. Zachowanie tego balansu jest bardzo ważne, aby uniknąć kontuzji. W przypadku gdy agonista jest dużo silniejszy niż antagonista, ten pierwszy może go „zwalczyć” i spowodować kontuzję. Ścięgna są zbudowane z tkanki włóknistej i łączą mięsień z kością. Tendonitis to pojęcie oznaczające zapalenie ścięgna wskutek jego przepracowania, nadużycia. Nadciągnięcie lub przerwanie ścięgna określa się generalnie jego naderwaniem. Naderwanie to uraz zarówno mięśnia, jak i ścięgna. Więzadła także są tkanką włóknistą, przytwierdzającą kość do kości. Są jednak znacznie mniej elastyczne niż ścięgna. Zadaniem więzadeł jest ograniczenie ruchu stawów tak, aby oscylował on wokół prawidłowych parametrów. W momencie gdy więzadło jest zbytnio naciągnięte lub przerwane, mamy do czynienia z jego skręceniem, tzw. dystorsją. Jako że więzadła nie posiadają układu żylnego, ich regeneracja może trwać bardzo długo albo mogą nigdy nie powrócić do swojej pierwotnej długości. To z kolei może powodować nieprawidłowe ruchy stawu, a nawet chrząstki i kości, ponieważ nie będą one odpowiednio ograniczane przez uszkodzone więzadło. Akcja stawów Stawy zapewniają punkt podparcia dla mięśni, umożliwiając im pracę. Wyróżniamy sześć typów akcji stawów: Akcja stawu Opis ruchu Przykład ćwiczenia Zgięcie zmniejszenie kąta stawu ćwiczenie bicepsa hantlami Rozciągnięcie zwiększenie kąta stawu rozciąganie tricepsa Abdukcja (odwodzenie) odchylenie od osi ciała podnoszenie hantli do boku Addukcja (przywodzenie) ruch w kierunku osi ciała rozpiętki (ćwiczenie z hantlami na ławeczce) Obrót obrót wokół kręgu obrotowego skręcanie ramienia Obwodzenie obrót o 360 stopni kręcenie ramieniem dookoła
|
- 12 miesięczny cykl treningowy Rozgrzewka -- rozciąganie statyczne i dynamiczne -- ćwiczenie na prędkość i reakcję Budowanie szybkości - wstęp - trening wytrzymałości biegowej - trening szybkości piłkarskiej Budowanie siły - siła
|
|||||
